طرهان رهسپار گرديد و به خانه سام خان گراوند وارد شد و ميرزا محمد خان تيمورپور با همراهان او در منازل خود ماندند . مير غلامرضا خان هاشمى كه بعد از فوت برادرش على محمد خان جانشين پدرش مير صيد محمد خان شده بود ، نظر بر اينكه پدرش از خدمتگزاران دولت بود و به دستور فرمانده لشكر در راه مبارزه با والى پشتكوه كشته شده بود ، انتظار داشت به پاس جان‌بازى پدرش ، دولت و فرمانده لشكر به او كارى رجوع كنند . روى اين اصل سعى داشت كه سابقه او لكه‌دار نشود ؛ اتفاقا با پيشامدهاى اخير و ورود عموهايش ميرزا محمد خان تيمورى و مير اسفنديار خان تيمورپور ( كه از حيث استخوان‌بندى محلى و وجهه عمومى و سواد و اطلاعات و تجربيات مقدم بر او بودند ) در جنگ با سپاهيان دولت ، جاده را براى او هموار ساخته بود و آنها كه از گردونه خارج شده بودند به‌طور اتوماتيك نوبه به مير غلامرضا خان مىرسيد . مير غلامرضا خان كه از هرحيث در كار خود هشيار و بيدار بود در اين مدت كه عموها و بنى اعمام و ساير قوم و خويشانش در كار جنگ با قواى دولتى بودند ، از دور با اردوى دولت سر و سر داشت و « على اى نحو كان » مطالب را به استحضار فرمانده كل اردو مىرسانيد و گفتنىها را مىگفت . براى اينكه هرچه بيشتر صميميت خود را با دولت ثابت كند درصدد برآمد كه اردو را به صيمره بياورد . در اين‌جا زرنگى ديگر هم نشان داد ؛ بدين ترتيب كه با جلب موافقت عمويش ميرزا محمد خان اين كار را انجام داد كه ضمنا عمويش هم كه بىنهايت مردى موقر و متين و دانا بود از او مكدر نشود . مير غلامرضا خان هاشمى اردو را به صيمره آورد تا اين‌كه جمعيت بيرانوند با مراد خان جودكى و ميرزا محمد خان به طرف محل موسوم به « گوزلنگر » رفتند و پس از چند روز اردو هم در تعقيب آنها به « گوزلنگر » حركت و در آن‌جا نبرد فىمابين عشاير و اردوى نظامى اتفاق افتاد . از هر دو طرف جمع كثيرى كشته شده و عشاير باز هم شكست خوردند و منطقه « گوزلنگر » به تصرف قواى نظامى درآمد . اردوى نظامى بعد از شكست دادن و متوارى ساختن عشاير مزبور به جانب كبيركوه حركت كرده با دسته ديگرى از بيرانوندها جنگيده آنان را نيز شكست داده و متوارى ساختند ( دوسته معروف در اين جنگ شركت نداشته و با تابعين خود به « كله‌باد » رفته بود ) . سرهنگ بلوچ با اردوى شاه‌بختى از ناحيه حسين‌آباد شوش حركت مىكنند كه از رودخانه كرخه عبور كرده و به منظور تعاقب يد اللّه خان و نصر اللّه خان و عليرضا خان بيرانوند و ساير